Op zoek naar de meest gefotografeerde berg ter wereld
September 2024.
Het was weer tijd voor een kleine roadtrip. Samen met mijn moeder en mijn vriendin. Twee etappes, één doel: de Matterhorn fotograferen — misschien wel de meest iconische berg ter wereld.
Onze eerste stop Annecy – De Venetie van Frankrijk
Bijgenaamd de Venetie van Frankrijk vanwege de kanalen in het oude centrum en de pastelkleurige gevels die zich spiegelen in het water.
 
 
Annecy ligt aan het Lac d’Annecy, een van de schoonste meren van Europa. Het meer heeft een omtrek van ongeveer 42 kilometer, perfect voor een ronde per fiets. En dat deden we — elektrisch, dat wel.
De route rondom het meer is grotendeels autovrij en slingert langs:
• turquoise water
• kleine haventjes
• bergwanden
• uitzichtpunten waar je vanzelf stopt
We stopten vaak. Voor het uitzicht. Voor foto’s. Voor de drone.
’s Avonds dwaalden we door het oude centrum — bruggetjes, stromend water, karakteristieke huizen. Annecy in het blauwe uur is gemaakt om te fotograferen.
Maar hoe fotogeniek ook — dit was de opbouw. De hoofdrolspeler moest nog komen.
 
 
Voordat we Zwitserland binnenreden, maakten we een tussenstop bij Lac Genin.
Een bergmeer in het Juragebergte, omringd door bossen en heuvels. De bijnaam Little Canada komt niet uit de lucht vallen — het heeft die stille, noordelijke sfeer.
We lunchten in een herberg aan het water.
Rust. Reflectie. Stilte.
Daarna door naar Zermatt.
 
 
De auto bleef achter in Täsch — Zermatt is autovrij.
Vanaf daar met de shuttle het dal in.
Aangekomen voelde ik het meteen: dit dorp leeft voor de Matterhorn.
Alleen… de Matterhorn zelf was nergens te zien. Volledig in de wolken. Balen.
Maar we waren er net.
 
 
 
De volgende dagen probeerden we hoger te komen.
Trein. Kabelbaan. Gesloten.
Dus dan maar lopen. De 5-Seeen-wandeling. Met camera gear.
Mijn bucketlist-shot: de Matterhorn bij Stellisee.
Die berg deed mij altijd denken aan Erebor — The Lonely Mountain uit The Hobbit. Een piek die in zijn eentje boven alles uitsteekt.
Maar tijdens de hele hike bleef het bewolkt.
Wel mooie platen.
Maar niet die.
De dagen erna: regen. Mist. Boswandelingen in regenjassen. Nat, donker, sfeervol.
Mooi op zichzelf. Maar m`n berg liet zich nog steeds niet zien.
 
18:00 uur
Op de voorlaatste dag zag ik mensen wijzen.
Ik liep naar buiten.
En daar was ze.
De Matterhorn.
Even.
Groter dan verwacht. Massiever. Eerlijk gezegd bijna intimiderend.
Ik schoot snel wat beelden. Daarna weer wolken.
Ik was blij haar gezien te hebben. Maar het voelde onaf.
 
 
De laatste ochtend
Die nacht keek ik obsessief naar de webcams.
De bewolking trok weg. De voorspelling werd helder.
06:00 uur.
First light over Zermatt.
De Matterhorn kleurde zacht boven het dorp.
Die hadden we.
Maar we wilden meer.
 
 
Bij het uitchecken mochten we onze spullen laten staan.
We namen de eerste kabelbaan omhoog. Opnieuw naar Stellisee.
Dit keer windstil.
Het meer als spiegel.
De Matterhorn perfect gereflecteerd.
Ik maakte mijn beelden.
Vloog met de drone.
En wist: dit is hem.
Daarna nog verder omhoog — 3883 meter.
De hoogste kabelbaan van de Alpen.
IJs en ijs koud. 360 graden panorama.
Meer Alpen, minder Matterhorn. Vanuit deze hoek vond ik haar minder indrukwekkend.
Maar dat moment bij Stellisee?
Dat was de reden van de reis.
 
 
Terugreis
1000+ kilometer naar huis.
Moe. Voldaan.
Alles viel op de laatste dag op z’n plek.
En toch…
’s Nachts op de webcams zag ik een uur voor zonsopgang een vreemd licht.
Alsof de berg zelf gloeide. Dat beeld heb ik nog niet.
En dus weet ik nu al:
ik kom terug.
Vastgelegd met:
Met de Leica SL3 + 24-90mm.
Met de Mavic 3 Pro.