Aan de westkust van de Rode Zee ligt El Quseir, een oude havenstad waar het leven zich afspeelt in het ritme van licht en wind. Ooit was het een belangrijke handelsroute tussen de Nijl en de zee. Vandaag is het een plek van verweerde gevels, vissersboten in het ochtendlicht en markten waar tijd minder haast lijkt te hebben.
 
 
Ik bezocht El Quseir twee keer in één jaar voor een klant. Verder niet om monumenten af te vinken, maar om te kijken. Om te blijven. Samen met Tito, een lokale gids die de stad kende alsof het zijn eigen woonkamer was, dwaalde ik door smalle straatjes, langs werkplaatsen, thee huizen, een moskee, het voetbalveld, een onverwachte groene vlek in een zanderige wereld, en de markt waar geur van kruiden en stof zich mengt met de warmte van de dag.
 
 
Luxor maakte indruk met haar tempels, Karnak, Luxor, eeuwen geschiedenis langs de Nijl. Maar daar voelde ik afstand. Te veel stemmen. Te veel handen. Te veel handel.
In El Quseir was het anders. Mensen keken niet naar me om iets te verkopen. Ze keken uit nieuwsgierigheid.
 
 
Op de markt zat een klein meisje in een blauwe shirt in een hoek, in de schaduw. Voor haar een paar zakjes pinda’s. Ze wachtte. Niet ongeduldig. Gewoon aanwezig. Wachtend tot iemand iets van haar zou kopen.
Ik bleef even staan.
Ze keek op. Geen glimlach. Geen pose. Geen vraag.
Alleen een stille toestemming in haar blik.
Zonder woorden maakte ik één portret.
Toen ik het beeld op het schermpje liet zien, veranderde haar houding subtiel. Alsof ze zichzelf voor het eerst zag zoals ik haar zag, niet als verkoper op een markt, maar als iemand die ertoe doet.
Dat moment bleef hangen.
 
 
De kinderen van El Quseir renden achter me aan, vroegen om foto’s. Sommigen hadden zichzelf nog nooit gezien op een digitale camera. De reactive, eerst ongeloof, dan een lach, was puur. Er was armoede, dat zeker. Maar er was ook iets lichts. Gelach dat sneller kwam dan zorgen. Een vanzelfsprekende vorm van samen.
 
 
Ik werkte vooral met mijn 35mm lens om dichtbij te zijn, onderdeel van het moment. En soms met de 70-200mm om een blik of gebaar te vangen.
Dit verhaal gaat niet over monumenten. Het gaat over wachten. Over kijken. Over een plek waar niets spectaculair gebeurt, en toch alles betekenis krijgt.
 
 
El Quseir maakte me rustig. Gegrond. Alsof ik even uit de snelheid stapte en herinnerd werd aan hoe eenvoudig aanwezigheid kan zijn.